uğultularınla kuruntularınla kemirdiğini farkedemedim ömrümü... ne sen benim, nede ben seninmişim sonunda anladık üzülerek de olsa...
senelerce birbirimize tecavüz etmişiz gibi geliyo şimdilerde...
yüzünü görsem kusarmıyım? olduğum yerde yığılır kalırmıyım? çiğerimi kemiren kurtalar fışkırırmı kulaklarımdan?,
neye uğrarım bilmiyorum, kestiremiyorum ki heleki yanında biri olsa sana dokunan naparım onu hiç bilmiyorum....
korkarak dışarı çıkmak, seninle yürüdüğüm cadderde istemeye istemeye de olsa her baktığım kadının yüzünde senin yüzünü görmek nasıl bi nefret dir hayata karşı bile bilir misin sen ???
melek yüzlü biricik karım diye sewdiğim yüzü binlerce şeytanın yüzüne benzetmek nedir bile bilir rmisin sen kadın !
ideallerimiz uğruna tükkettik, sabrımızın dorukları uğruna tükkettik biz senle birbirimizi.... elde tek tesselli ise geriye baktığım zamana şükür etmek senle olduğum için.... herşeye rağmen senle büyüdüğüme şükür etmek....
ama farkettim ki öyle güzel zehirmişsinki kanımdan çıkana kadar anlamamışım ben senin varlığını !!!
öyle güzel zehirmişssin ki kanımdan çıkmış olmana rağmen halen sürünüyorum olduğum yerde ve senden bir parça daha bulmanın umuduyla zehirliyorum kendimi kirli atıklarla....
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder